Infrastruktura Energetyczna

Infrastruktura Energetyczna

Poradnik odbiorcy ciepła

Increase Normal Decrease
opublikowano: Środa, 22 Września, 2010 - 14:02, redaktor

Poradnik odbiorcy ciepła

 

1. Jaka jest różnica między licznikiem ciepła a podzielnikiem? 

Należy pamiętać, iż generalnie rozliczenia za ciepło prowadzone są na podstawie wskazań układu pomiarowego - licznika ciepła, tj. przyrządu pomiarowego przeznaczonego do pomiaru zużycia ciepła, podlegającego kontroli metrologicznej organów administracji miar w zakresie: legalizacji, uwierzytelnienia, zatwierdzania typu. Ciepłomierz mierzy strumień objętości nośnika ciepła oraz temperaturę tego nośnika na zasilaniu i powrocie. Zmierzone wartości fizyczne są przeliczane na wartości zużycia ciepła w odpowiednich jednostkach (gigadżulach: GJ). 

Natomiast do rozliczeń kosztów zakupu ciepła z indywidualnymi odbiorcami ciepła w lokalach stosowane są podzielniki ciepła - urządzenia umożliwiające podział kosztów zakupionego ciepła zużytego przez mieszkańców budynku na poszczególne mieszkania. Podzielniki ciepła nie są urządzeniami pomiarowymi, które by służyły do pomiaru ilości zużytego ciepła - wskazaniom podzielnika nie przyporządkowuje się fizycznych jednostek ciepła. Urządzenia te nie podlegają więc legalizacji. Powinny jednak posiadać dokument dopuszczający ich stosowanie w budownictwie, wydany przez właściwą jednostkę. 

 

2.Jakie dokumenty są wymagane dla podzielników kosztów stosowanych w budownictwie do rozliczeń ciepła? 

Zgodnie z informacją z Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Techniki Instalacyjnej "Instal" w Warszawie, podzielniki kosztów są zaliczane do wyrobów budowlanych i jako takie muszą posiadać świadectwo dopuszczenia do stosowania w budownictwie. Niezależnie od tego, muszą również posiadać deklarację zgodności wykonania, wystawioną przez wytwórcę. Do czasu opracowania polskiej normy na podzielniki, deklaracja zgodności wykonania odnosiła się do zgodności wykonania z udzieloną aprobatą techniczną, wydaną przez COBRI "Instal" w Warszawie. W 1999 r. zostały opracowane polskie normy na podzielniki kosztów ogrzewania. Od momentu obowiązywania polskich norm (PN-EN 834, PN-EN 835) na podzielniki kosztów, wytwórca podzielników kosztów wystawia deklarację zgodności wykonania wyrobu z polską normą.

 

3. Jak w przypadku uszkodzenia układu pomiarowo-rozliczeniowego można ustalić wysokość opłat za dostarczone ciepło? 

Zgodnie z § 36 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 30 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. z 2004 r. Nr 184, poz. 1902) w przypadku stwierdzenia nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego wprowadza się uzgodnioną przez strony - odbiorcę i przedsiębiorstwem ciepłowniczym - korektę odczytów wskazań tego układu (np. uwzględniając zapisy umowy sprzedaży ciepła), a jeżeli uzgodnienie tej korekty nie jest możliwe, to ilość ciepła dostarczanego w okresie nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego oblicza się według wzoru określonego w § 36 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, tj.: 

Qb = [Qow(tw-tb) : (tw-to) + Qcwt] x hb:ho 

gdzie poszczególne symbole oznaczają: 

•  Qb - ilość ciepłą dostarczonego w okresie braku prawidłowego pomiaru (w GJ), 

•  Qow - ilość ciepłą zależna od warunków atmosferycznych dostarczona na ogrzewanie i wentylację w miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego (w GJ), 

•  Qcwt - ilość ciepła niezależną od warunków atmosferycznych, dostarczoną na podgrzewanie wody wodociągowej i na cele technologiczne w miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego (w GJ), 

•  tw - normatywną temperaturę ogrzewanych pomieszczeń (w stopniach C), 

•  tb - średnią temperaturę zewnętrzną w okresie braku prawidłowego pomiaru (w stopniach Celsjusza), 

•  to - średnia temperatura zewnętrzna w miesięcznym okresie rozliczeniowym, przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego (w stopniach C), 

•  hb - liczba dni w okresie braku prawidłowego pomiaru, 

•  ho - liczba dni w miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego.

 

4. Kto jest zobowiązany do zainstalowania licznika ciepła u odbiorcy? 

We wcześniejszych aktach wykonawczych do Prawa energetycznego obowiązek ten nie był jednoznacznie przypisany żadnej ze stron umowy sprzedaży ciepła (przedsiębiorstwu energetycznemu - odbiorcy). Dlatego też w przeszłości, strony umów bardzo różnie rozstrzygały tę kwestię. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci ciepłowniczych oraz eksploatacji tych sieci (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1751) określone zostało, że zainstalowanie układów pomiarowo-rozliczeniowych w przyłączach do węzłów cieplnych jest obowiązkiem przedsiębiorstwa energetycznego (§ 14 pkt 1g). 

 

5. Czy indywidualny Odbiorca ciepła, zamieszkujący w budynku wielolokalowym, którego zarządcą jest wspólnota mieszkaniowa, może np. ze względu na wzrost ceny i stawki opłat za ciepło, wystąpić z wnioskiem do Prezesa URE o ponowną kalkulację taryfy dla ciepła? 

Zgodnie art. 47 ust. 1 i z art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 z późn. zm.), przedsiębiorstwo energetyczne (które prowadzi działalność gospodarczą związaną z wytwarzaniem, przesyłaniem i dystrybucją ciepła na podstawie stosownej koncesji) ustala taryfę dla ciepła (tj. zbiór cen i stawek opłat oraz warunków ich stosowania, opracowany przez przedsiębiorstwo energetyczne i wprowadzony jako obowiązujący dla określonych w nim odbiorców), która podlega zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.Stroną w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie taryfy dla ciepła jest przedsiębiorstwo energetyczne, które wnioskuje o zatwierdzenie taryfy dla ciepła, a nie jest stroną w takim postępowaniu Odbiorca ciepła. Zasada ta została potwierdzona w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2000 r., gdzie Sąd postanowił, iż: "W postępowaniu administracyjnym przed Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie zatwierdzenia taryf paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła (art. 23 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 30 ustawy - Prawo energetyczne), odbiorcy paliw lub energii elektrycznej i ciepła nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa ... " (patrz postanowienie Sądu Najwyższego sygn. akt: N I CKN 1217/99, opublikowane w Biuletynie Sądu Najwyższego 2000/7/8). Stąd Odbiorca ciepła nie może wystąpić z wnioskiem o ponowną kalkulację taryfy dla ciepła, gdyż tylko przedsiębiorstwo energetyczne z takim wnioskiem o zmianę decyzji zatwierdzającej taryfę dla ciepła może wystąpić.

 

6. Czy Odbiorca ciepła zamieszkujący w budynku wielolokalowym, korzystający z ciepłej wody użytkowej podgrzewanej w grupowym węźle cieplnym, należącym i eksploatowanym wraz z zewnętrznymi instalacjami odbiorczymi przez przedsiębiorstwo ciepłownicze, powinien być rozliczany za dostarczone ciepło według stałego czy zmiennego wskaźnika zużycia ciepła [GJ/m3] na podgrzanie wody wodociągowej? 

Zgodnie z § 34 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 30 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. z 2004 r. Nr 184, poz. 1902), w przypadku dostarczania ciepła z grupowego węzła cieplnego, obsługującego obiekty więcej niż jednego odbiorcy, w sytuacji gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne, opłatę za dostarczone ciepło w celu podgrzania wody wodociągowej, pobieraną od odbiorców za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła, oblicza się według wzoru: 

Ocwo = Qwgcw x Cwg x Gcwo : Gscwo 

gdzie poszczególne symbole oznaczają: 

Ocwo - opłatę za ciepło dostarczone w celu podgrzewania wody wodociągowej, obliczoną dla danego odbiorcy (w zł), 

Qwgcw - ilość ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego w celu podgrzewania wody wodociągowej, określoną na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w tym węźle (w GJ), 

Cwg - cenę ciepła dla danej grupy taryfowej (zł/GJ), 

Gcwo - sumę odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przyłączach do instalacji ciepłej wody w obiektach danego odbiorcy (w m3), 

Gscwo - sumę odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przyłączach do instalacji ciepłej wody we wszystkich obiektach zasilanych z grupowego węzła cieplnego (w m3). 

Występująca w powyższym wzorze relacja: (Qwgcw : Gscwo), to rzeczywisty wskaźnik zużycia ciepła na podgrzewanie wody wodociągowej w danym węźle grupowym [w GJ/m3] w miesiącu, za który ustalana jest opłata, wyliczony na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych zainstalowanych w tym węźle, a wynikający z dokonywanych na koniec każdego miesiąca odczytów wskazań tych urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych. Wskaźnik ten nie musi być wielkością stałą i w poszczególnych miesiącach może kształtować się na różnym poziomie - w zależności od poboru ciepłej wody użytkowej przez odbiorców.

 

7.Czy zainstalowanie przez przedsiębiorstwo ciepłownicze ograniczników natężenia przepływu nośnika ciepła nie spowoduje naruszenia przepisów i warunków sprzedaży ciepła? 

Zgodnie z § 14 pkt 1 lit. d) i e) rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci ciepłowniczych, oraz eksploatacji tych sieci (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1751), przedsiębiorstwo ciepłownicze obowiązane jest do dostarczania ciepła zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz na warunkach określonych w zawartych umowach. Jednocześnie, przedsiębiorstwo ciepłownicze obowiązane jest do dotrzymywania standardów jakościowych obsługi Odbiorców. Tak więc z punktu widzenia Odbiorcy istotne jest, aby uzyskiwał on odpowiednie standardy jakościowe i moc przez siebie zamówioną, a więc nie wyższą niż wynika to ze złożonego zlecenia. Z drugiej strony, jak stanowi przepis § 14 pkt 2 lit. a) ww. rozporządzenia, odbiorca ciepła obowiązany jest do użytkowania ciepła zgodnie z obowiązującymi przepisami i warunkami umowy sprzedaży ciepła. Dlatego też Odbiorca nie może oczekiwać od przedsiębiorstwa energetycznego dostaw większej mocy cieplnej niż zamówiona. Tak więc montaż przez przedsiębiorstwo ciepłownicze ograniczników natężenia przepływu nośnika ciepła, (które ma zabezpieczać to przedsiębiorstwo przed negatywnym zjawiskiem, jakim jest przekraczanie mocy zamówionej) nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów i warunków umowy sprzedaży ciepła.

 

8. Czy przy ustalaniu mocy zamówionej w celu przyłączenia węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej przedsiębiorstwa energetycznego, należy wyodrębnić zapotrzebowanie na ciepło związane ze zużyciem ciepła oddzielnie na c.o. i c.w.? 

Zgodnie z § 2 pkt 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 30 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. z 2004 r. Nr 184, poz. 1902) zamówiona moc cieplna jest to ustalona przez odbiorcę największa moc cieplna, jaka w ciągu roku występuje w danym obiekcie dla warunków obliczeniowych, która powinna uwzględnić moc cieplną niezbędną do zapewnienia: 

  • pokrycia strat ciepła w obiekcie, zapewniających utrzymanie normatywnej temperatury i wymiany powietrza w pomieszczeniach, 
  • utrzymania normatywnej temperatury ciepłej wody w punktach czerpalnych, 
  • prawidłowej pracy innych urządzeń lub instalacji. 

Wydzielenie mocy zamówionej oddzielnie na c.o. (centralnego ogrzewania) i cw. (ciepłej wody) wynika z przepisu § 7 ust. 1 pkt 2b rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci ciepłowniczych, oraz eksploatacji tych sieci (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1751). Zgodnie z nim, "w przypadku gdy do sieci ciepłowniczej mają być przyłączone węzły cieplne, zasilające obiekty Odbiorców ciepła, wniosek o przyłączenie do sieci ciepłowniczej powinien zawierać w szczególności ... określenie zamówionej mocy cieplnej oraz minimalnego poboru mocy cieplnej poza sezonem grzewczym...". Sprowadza się to do określenia zapotrzebowania mocy cieplnej na porycie innych rodzajów potrzeb (w praktyce na potrzeby c.w.). 

 

9. Jak prawidłowo powinny być rozliczone opłaty stałe w miesiącu, w którym następuje zmiana taryfy, wówczas gdy okresem rozliczeniowym, zgodnie z umową z przedsiębiorstwem ciepłowniczym, jest miesiąc kalendarzowy? 

W przypadku zmiany taryfy w trakcie okresu rozliczeniowego opłaty za dostawę ciepła powinny być ustalane, o ile umowa nie stanowi inaczej, w wysokości proporcjonalnej do ilości dni obowiązywania dotychczasowych i nowych stawek opłat.

Opłata stała za usługi przesyłowe stanowić powinna iloczyn zamówionej mocy cieplnej (która dla danego okresu rozliczeniowego jest wielkością stałą) oraz sumy dwóch iloczynów: iloczynu stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe z taryfy dotychczasowej i liczby dni jej obowiązywania w okresie rozliczeniowym odniesionej do liczby dni w tym okresie; oraz iloczynu stawki opłaty stałej z taryfy nowej i liczby dni obowiązywania tej taryfy w okresie rozliczeniowym odniesionej również do liczby dni w tym okresie.

Powyższe przedstawić można za pomocą następującego wzoru:

O = M * ( Ss * (i / n) + Ss' * ((n-i) / n) ) 

gdzie:

O - opłata stała za usługi przesyłowe w danym okresie rozliczeniowym, zależna od wielkości zamówionej mocy,

M - zamówiona moc cieplna,

Ss - stawka opłat stałych za usługi przesyłowe z taryfy dotychczasowej,

i - liczba dni obowiązywania taryfy dotychczasowej w okresie rozliczeniowym,

n - liczba dni w okresie rozliczeniowym,

Ss - stawka opłat stałych za usługi przesyłowe przesyłowej z nowej taryfy.

Opłatę za zamówioną moc cieplną należy ustalać w sposób analogiczny; podstawą jej naliczenia będą, określone w taryfie dotychczasowej i nowej, ceny za zamówioną moc cieplną.

10. Czy możliwe jest wstrzymanie dostaw ciepła Odbiorcom zalegającym z opłatami za pobrane ciepło? 

Zgodnie z art. 6 ust. 3a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504, z późn. zm.), przedsiębiorstwa energetyczne mogą wstrzymać dostarczanie ciepła w przypadku, gdy odbiorca zwleka z zapłatą za ciepło albo świadczone usługi co najmniej miesiąc po upływie terminu płatności, pomimo uprzedniego powiadomienia na piśmie o zamiarze wypowiedzenia umowy i wyznaczenia dodatkowego, dwutygodniowego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności. 

 

Z treści tego przepisu wynika, że przedsiębiorstwo energetyczne może wstrzymać dostawy ciepła najwcześniej jeden miesiąc po upływie pierwotnie wyznaczonego terminu płatności, jednak pod warunkiem dopełnienia przez to przedsiębiorstwo wymogu dostarczenia pisemnego powiadomienia i wyznaczenia Odbiorcy nowego terminu zapłacenia należności.

11. Jakie zasady rozliczeń kosztów ciepła powinni stosować wobec lokatorów budynków wielolokalowych właściciele lub zarządcy budynków? 

Mieszkańcy budynków wielolokalowych, co do zasady, nie są odbiorcami ciepła, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504, z późn. zm.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 13 tej ustawy odbiorcą jest każdy, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy z przedsiębiorstwem energetycznym. W przypadku domów wielolokalowych, umowy na dostawę ciepła zawierane są przez właścicieli lub zarządców takich budynków, a nie przez właścicieli czy też użytkowników poszczególnych lokali (mieszkań) w tych budynkach. 

Właściciele lub zarządcy budynków mają obowiązek rozliczania kosztów zgodnie z zasadami określonymi w art. 45a Prawa energetycznego. Wysokość opłat, pobieranych od lokatorów, powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę (np. spółdzielnię, wspólnotę) kosztów zakupu ciepła. Przepis ten daje pewną swobodę zarządcom nieruchomości w doborze metody rozliczeń tych kosztów. W przypadku ciepła na ogrzewanie podział kosztów może być dokonany w oparciu o ciepłomierze, bądź urządzenia wskaźnikowe, tzw. podzielniki ciepła, a także w oparciu o powierzchnię lub kubaturę lokalu; w przypadku kosztów związanych z przygotowaniem ciepłej wody użytkowej podział kosztów może być dokonany w oparciu o wskazania wodomierzy lub liczbę osób zamieszkałych w lokalu. 

Właściciel lub zarządca budynku wprowadza wybraną metodę rozliczeń w formie wewnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła, który powinien być podany do wiadomości zainteresowanych użytkowników lokali w terminie 14 dni od dnia jego wprowadzenia do stosowania. Jeśli regulamin ten przewiduje, że metoda rozliczeń kosztów zakupu ciepła na ogrzewanie pomieszczeń wykorzystuje wskazania tzw. podzielników ciepła, to regulamin ten musi także dopuszczać możliwość zamiennego rozliczania opłat za ciepło na podstawie powierzchni lub kubatury lokali, określając zarazem warunki stosowania tego zamiennego rozliczania. Na użytkownikach lokali ciąży obowiązek udostępnienia swoich lokali w celu zainstalowania lub wymiany urządzeń służących do rozliczeń kosztów ciepła, a także umożliwienie dokonania ich kontroli i odczytu.

 

12. Czy możliwa jest zmiana zamówionej mocy cieplnej? 

Wielkość zamówionej mocy cieplnej powinna być jednym z elementów umowy sprzedaży ciepła. Zgodnie z definicją zawartą w § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci ciepłowniczych oraz eksploatacji tych sieci (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1751), zamówiona moc cieplna jest to ustalona przez odbiorcę największa moc cieplna, jaka w ciągu roku występuje w danym obiekcie dla warunków obliczeniowych, która zgodnie z warunkami technicznymi oraz wymaganiami technologicznymi dla tego obiektu jest niezbędna do zapewnienia: 

  • pokrycia strat ciepła w obiekcie, by zapewnić utrzymanie normatywnej temperatury i wymiany powietrza w pomieszczeniach, 
  • utrzymania normatywnej temperatury ciepłej wody w punktach czerpalnych, 
  • prawidłowej pracy innych urządzeń lub instalacji. 

Stosownie do § 39 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. z 2004 r. Nr 184, poz. 1902), zamówiona moc cieplna jest ustalana przez odbiorcę co najmniej na okres 12 miesięcy i może być zmieniona wyłącznie w terminie ustalonym w umowie sprzedaży ciepła lub umowie o świadczenie usług przesyłowych. Z wnioskiem o zmianę zamówionej mocy cieplnej należy zwracać się do przedsiębiorstwa w terminie i w formie przewidzianej w umowie.

 

13. Czy zasadnym jest pobieranie przez przedsiębiorstwa ciepłownicze opłat stałych za zamówioną moc cieplną i za usługi przesyłowe w ratach miesięcznych, w tym również w miesiącach, w których dostawa ciepła nie występuje? 

Tak, postępowanie przedsiębiorstwa ciepłowniczego jest w tym przypadku zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. z 2004 r. Nr 184, poz. 1902). W § 32 rozporządzenia ustalony został sposób obliczania tych opłat następująco: 

  • miesięczna rata opłaty za zamówioną moc cieplną, pobierana w każdym miesiącu, stanowi iloczyn zamówionej mocy cieplnej oraz 1/12 ceny za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej, 
  • miesięczna rata opłaty stałej za usługi przesyłowe, pobierana w każdym miesiącu, stanowi iloczyn zamówionej mocy cieplnej oraz 1/12 stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej. 

Gdyby zasady kalkulacji oraz obliczania opłat za zamówioną moc cieplną i za usługi przesyłowe miały ulec zmianie w taki sposób, aby były one pobierane tylko w miesiącach, w których występuje dostawa ciepła, ceny za zamówioną moc cieplną i stawki opłat stałych za usługi przesyłowe musiałyby wzrosnąć, w okresie dostawy ciepła, w stopniu zapewniającym sprzedawcy przychody w wysokości pozwalającej na pokrycie kosztów uzasadnionych w tym zakresie. 

 

14. Czy Odbiorca ciepła, zaopatrywany w ciepło pochodzące z kotłowni położonej obok jego budynku mieszkalnego, poprzez sieć ciepłowniczą o nieznacznej długości, powinien płacić za usługę przesyłową podobnie, jak inni Odbiorcy zaopatrywani z tego samego źródła, których budynki położone są dalej? 

Zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 30 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. z 2004 r. Nr 184, poz. 1902), przy podziale odbiorców na grupy taryfowe uwzględnia się m.in. odbiorców, którzy zasilani są w ciepło z eksploatowanych przez przedsiębiorstwo energetyczne wydzielonych sieci ciepłowniczych - niezależnie od odległości od źródła ciepła. Natomiast § 7 ust. 2 pkt 4 i 5 tego rozporządzenia przesądza, że stawki opłat za usługi przesyłowe zawarte w taryfie dla ciepła zależą od zamówionej mocy cieplnej i ilości ciepła dostarczonego do przyłącza odbiorcy, a nie od odległości źródła ciepła do obiektu odbiorcy. Tym samym ustalone w taryfie stawki opłat za usługi przesyłowe, odpowiadające temu samemu zakresowi usług związanych z zaopatrzeniem w ciepło, są jednakowe dla odbiorców należących do tej samej grupy taryfowej i nie zależą od odległości źródła ciepła do budynków tych odbiorców.

 

15. Czy możliwe jest rozliczanie się ryczałtem z przedsiębiorstwem sprzedającym ciepło?

Stosownie § 53 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie ciepłem w tym rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach (Dz. U. z 1998 r. Nr 30, poz. 291, z późn. zm.) system rozliczeń ryczałtowych pomiędzy odbiorcą ciepła (podmiotami mającymi podpisane umowy sprzedaży ciepła bezpośrednia z dostawcą ciepła) mógł być stosowany tylko do 30 września 1999 r.